دوستت دارم

انتظار

اميد جمال پور — Mon, 15 Feb 2010 14:50:00 GMT

وقتي کنار پنجره بارون زده مي شيني حس مي کني همه قطره هاي روي شيشه دارن براي تو اشک مي ريزنو وقتي غرش آسمونو مي شنوي خيال مي کني آسمون خدا هم داره براي تو هق هق مي کنه.خوش به حال آسمون که هر وقت دلش گرفت مي تونه اشکهاشو بريزه و مجبور نشه اوناروپنهون کنه.دلم گرفته.مثل ديروز و ديروزها.خيلي سخته آدم بخواد برا خشنودي دل ديگران لبخندي تلخ رو لبهاش داشته باشه.سخته بخواد به گذشته و خاطرات تلخش فکر نکنه.سخت تر اينه که بخواد خودشو با فکر اينده خوش کنه.چرا ما آدمها نمي تونيم تو حال زندگي کنيم.گذشته مثل يک سايه و آينده مثل يک دلهره زندگيمونو پوشونده.کاش ميشد طعم هر لحظه اين زندگيرو چشيد.هر لحظه بي آنکه چشمت به ساعت باشه و اضطراب اينکه عقربه ها دارن بهت دهن کجي مي کنن.کاش زمان اوني بود که ما مي ساختيم.تا حالا شده طعم انتظار رو بچشيد.يادم مياد وقتي کوچولو بودم و منتظ عيد مي شدم براي خودم تقويم درست مي کردم و هر روز خط مي زدم تا روزها زودتر بگذرند.

کاش اين کار رو نمي کردم.کاش اون روزهارو هم به خاطر اون لحظه ها زندگي مي کردم.انتظار...انتظار...

سخت تر از اين کار کاري هم هست؟چرا زندگي ما ادمها همش با انتظار لحظه هاي شيرين مي گذره؟.

دل تنگ

اميد جمال پور — Sat, 19 Sep 2009 16:32:00 GMT

سر خود را مزن اينگونه به سنگ،
دل ديوانه‌ي تنها، دل تنگ!!
منشين در پس اين بهت گران

مدران جامه‌ي جان را، مدران!!
مكن اي خسته در اين بغض درنگ..
دل ديوانه‌ي تنها، دل تنگ!
پيش اين سنگدلان،

قدر دل و سنگ يكيست

قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكي‌ست..
    ديدي آنرا كه تو خواندي به جهان يارترين؛
            سينه را ساختي از عشقش سرشارترين...
                            آنكه مي‌گفت منم بهر تو غمخوارترين..
                                                            چه دلازارترين شد
                                                                    چه دلازارترين...
ناله از درد مكن،
آتشي را كه در آن زيسته‌اي
سرد مكن
با غمش باز بمان

سرخ‌رو باش از اين عشق و سرافراز بمان
راه عشق است كه همواره شود از خون، رنگ
دل ديوانه‌ي تنها، دل تنگ!

شبي از...

اميد جمال پور — Thu, 17 Sep 2009 18:01:00 GMT

شبي از پشت يک تنهايي نمناک و باراني؛ ترا با لهجه گل هاي نيلوفر صدا کردم. تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم. پس از يک جستجوي نقره اي در کوچه هاي آبي احساس تو را از بين گل هايي که در تنهايي ام روئيد؛ با حسرت جدا کردم و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي دلم حيران و سرگردان چشماني است رويايي و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها کردم همين بود آخرين حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگينت حريم چشم هايم را بروي اشکي از جنس غروب ساکت و نارنجي خورشيد وا کردم نمي دانم چرا رفتي نمي دانم چرا؛ شايد خطا کردم و تو بي آن که فکر غربت چشمان من باشي نمي دانم کجا؛ تا کي؛ براي چه؛ ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد و بعد از رفتنت يک قلب دريايي ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاکستري گم شد و گنجشکي که هر روز از کنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشم هايم خيس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسي حس کرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت کسي حس کرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد و بعد از رفتنت دريا چه بغضي کرد کسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد و من با آنکه مي دانم تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهي برد هنوز آشفته چشمان زيباي توام برگرد!

آزادي

اميد جمال پور — Thu, 17 Sep 2009 17:43:00 GMT

((سنگ را براي بناي آزادي بدوش بکش نه براي مقبره))

نميتونم ببخشمت

اميد جمال پور — Thu, 10 Sep 2009 01:12:00 GMT

نمي بخشم گناهت را نمي بخشم تورا با ديگري ديدم كه گرم گفتگو بودي

او آهسته ميگفتي سرو پا محو او بودي صدايت كردم و بر من چو بيگانه نگه كردي

شكستي عهد ديرين را گنه كردي گنه كردي گناهت را نمي بخشم

چه شبها را كه من به ياد تو سحر كردم چه عهدي را كه من بيهوده به ياد تو هدر كردم

تو عمرم را هدر كردي گنه كردي گنه كردي گناهت را نمي بخشم

اين بود آن صفايي را كه ميگفتي همين بود آن وفايي راكه مي گفتي

تو را كه خود اين چنين بودي چرا روزم سيه كردي

گنه كردي گنه كردي گناهت را نمي بخشم

خداحافظ ...

اميد جمال پور — Sun, 06 Sep 2009 15:13:00 GMT

خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق .چه زندوني برام ساختن
خداحافظ گل پونه .گل تنهاي بي خونه
لالايي ها ديگه خوابي به چشمونم نمي شونه
يكي با چشماي نازش دل كوچيكمو لرزوند
يكي با دست ناپاكش گلاي باغچمو سوزوند
تو اين شب هاي تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهايي داره مي باره از هر سو
خداحافظ گل مريم .گل مظلوم پر دردم
نشد با اين تن زخمي به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از اين فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمي دوني چه دلتنگم از اين خواب زمستوني
تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني
تو اين روياي سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازيچه اي بودي . تو دست سرد اين مردم
خداحافظ گل پونه . كه باروني نمي توني
...طلسم بغضو برداره .از اين پاييز ديوونه خداحافظ .....!

خداحافظ همين حالا، همين حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطي که بفهمي تر شده چشمام
خداحافظ کمي غمگين، به ياد اون همه ترديد
به ياد آسموني که منو از چشم تو ميديد
اگه گفتم خداحافظ نه اينکه رفتنت ساده اس
نه اينکه ميشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اينکه نبندي دل به رؤيا ها
بدوني بي تو و با تو، همينه رسم اين دنيا
خداحافظ خداحافظ
همين حالا
خداحافظ

صداي عشق

اميد جمال پور — Mon, 29 Jun 2009 17:24:00 GMT

من را به غير عشق به نامي صدا نکن غم را دوباره وارد اين ماجرا نکن

بيهوده پشت پا به غزلهاي من نزن با خاطرات خوب من اينگونه تا نکن

موهايت را ببند دلم را تکان نده در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کني خود را اسير پيچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زيبائيت شود تنها به وصف آينه ها اکتفا نکن

امشب براي ماندنمان استخاره کن اما به آيه هاي بدش اعتنا نکن....

دوست داشتن ...

اميد جمال پور — Wed, 06 Jun 2007 15:33:00 GMT

اي كاش دوست داشتن را تجربه نمي كردم، تجربه ي تلخي بود... ديگر هيچ وقت نمي خواهم حضوري گرم، سرماي وجودم را محو كند ديگر هيچ گاه به نگاه عاشقي دل نمي بندم و هيچ گاه به سلام مهرباني پاسخ نخواهم داد

نمي بخشمت

اميد جمال پور — Wed, 06 Jun 2007 15:33:00 GMT

نمي بخشمت .... بخاطر تمام خنده هايي كه از صورتم گرفتي .... بخاطر تمام غمهايي كه بر صورتم نشاندي .... نمي بخشمت .... بخاطر دلي كه برايم شكستي .... .. بخاطر احساسي كه برايم پرپر كردي ..... نمي بخشمت .... بخاطر زخمي كه بر وجودم نشاندي ..... بخاطر نمكي كه بر زخمم گذاردي .... و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي

دوستت دارم

اميد جمال پور — Wed, 06 Jun 2007 15:33:00 GMT

فراموش كن آنچه را كه نمي تواني به دست بياوري و بدست آور آنچه را كه نميتواني فراموش كني